| 14. Exégesis Lingüística El versículo comienza con tres verbos perfectos coordinados por vav conversivo (udrashta {וּדְרַשְׁתָּ | ū-ḏᵊraš-tā}, vechakarta {וְחָקַרְתָּ | wə-ḥā-qar-tā}, vesha'alta {וְשָׁאַלְתָּ | wə-šā-ʾal-tā}) que funcionan como mandatos futuros intensificados por el adverbio heitev {הֵיטֵב | hē-ṭēḇ} "a fondo". La conjunción vav y partícula demostrativa vehineh {וְהִנֵּה | wə-hin-nēh} introduce la cláusula condicional. Los términos emet {אֱמֶת | ʾe-met} y nakhon {נָכוֹן | nā-ḵōn} están en aposición para reforzar la certeza, y el verbo Nifal perfecto neesetah {נֶעֶשְׂתָה | ne-ʿe-se-tāh} transmite una acción pasiva. La construcción hatoevah hazot {הַתּוֹעֵבָה הַזֹּאת | ha-to-ʿē-ḇāh ha-zōṯ} enfatiza la gravedad moral, y la preposición beqirbekha {בְּקִרְבֶּךָ | bə-qir-be-kha} delimita el ámbito comunitario. |