| 12. Exégesis Lingüística El versículo inicia con la conjunción conversiva ve-da-vid {וְדָוִד֩ | wə-dā-wîḏ} 'Y David', enlazando con el contexto anterior; a continuación el sintagma ben-ish e-fra-ti {בֶּן־אִ֨ישׁ אֶפְרָתִ֜י | ben-ʾîš ʾep̄-rā-ṯî} 'hijo de un hombre de Efrata' introduce filiación y gentilicio antes de mi-bet le-chem ye-hu-dah {מִבֵּ֥ית לֶ֙חֶם֙ יְהוּדָ֔ה | mə-bêṯ le-ḥem yə-hū-dā(h)} 'de Belén de Judá', que fija el ámbito geográfico. Luego, ush-mo yi-shai {וּשְׁמ֣וֹ יִשַׁ֔י | uš-mô yî-šay} 'cuyo nombre era Isaí' identifica al sujeto, y she-mo-na ba-nim {שְׁמֹנָ֣ה בָנִ֑ים | šə-mō-nā(h) bā-nîm} 'ocho hijos' especifica su descendencia. La cláusula final ve-ha-ish bi-mei sha-ul za-ken ba ba-a-na-shim {וְהָאִישׁ֙ בִּימֵ֣י שָׁא֔וּל זָקֵ֖ן בָּ֥א בַאֲנָשִֽׁים | wə-hā-ʾîš bî-mê šā-ʾûl zā-qen bāʾ ba-ʾă-nā-šîm} 'y este hombre era anciano entre los hombres' emplea el perfecto para señalar un estado resultante de edad avanzada y posición social continua durante el reinado de Saúl. |