| 7. Exégesis Lingüística El texto arameo inicia con la frase causal kol-qovel {כָּל־קֳבֵ֣ל | kol-qŏvēl} ‘todo por motivo de’, que introduce el efecto inmediato de la orden. La construcción temporal beh-zimna kedi {בֵּהּ־זִמְנָא כְּדִי | bēh-zimnāʾ kĕdī} delimita el momento exacto ‘en ese tiempo cuando’. El participio sham'in {שָֽׁמְעִ֣ין | šāmeʿīn} describe la percepción colectiva de la música, seguida por una enumeración polípeda de instrumentos: qarnāʾ {קַרְנָא֩ | qarnāʾ} ‘trompeta’, mašrōqītāʾ {מַשְׁר֨וֹקִיתָ֜א | mašrōqītāʾ} ‘flauta’, kīterəs {קִיתֶּרָס | kīterəs} ‘cítara’, kathros {קַתְר֤וֹס | kathros} ‘arpa’, sabbekāʾ {שַׂבְּכָא֙ | sabbekāʾ} ‘laúd’, pəsanṭērīn {פְּסַנְטֵרִ֔ין | pəsanṭērīn} ‘zampoña’ y zəmārāʾ {זְמָרָ֑א | zəmārāʾ} ‘instrumentos de música’. Los participios nāflīn {נָֽפְלִ֨ין | nāflīn} ‘caían’ y sāgədīn {סָֽגְדִין֙ | sāgədīn} ‘se postraban’ muestran acciones sucesivas. La repetición kol-ʿammayyāʾ {כָּֽל־עַֽמְמַיָּ֜א | kol-ʿammayyāʾ} subraya la universalidad, mientras que lə-ṣelem dahăvāʾ {לְצֶ֣לֶם דַּהֲבָ֔א | lə-ṣelem dahăvāʾ} identifica el objeto de adoración. El perfecto hakēm {הֲקֵ֖ים | hakēm} conecta la estatua con Nabucodonosor {נְבוּכַדְנֶצַּ֥ר | nəvūḵaḏneṣṣar}, enfatizando su autoridad imperial. La adaptación al español respeta el orden SVO y la jerarquía temática. |