| 6. Exégesis Lingüística El versículo alterna discurso directo y narración paratáctica. Arranca con vayomeru {וַיֹּאמְרוּ | wa-yōm-rū} ‘y dijeron’, introduciendo la pregunta con mi {מִי | mî} ‘quién’. Luego se repite vayomeru {וַיֹּאמְרוּ | wa-yōm-rū} para enmarcar la respuesta, identificando al sujeto compuesto shimshon ḥatan hatimni {שִׁמְשׁוֹן חֲתַן הַתִּמְנִי | šim-šōn ḥă-tan ha-tim-nî}. La conjunción ki {כִּי | kî} señala la causa, ligando laqach {לָקַח | lā-qaḥ} ‘tomó’ y vayitneh {וַיִּתְּנָ֖הּ | wa-yit-te-nāh} ‘dio’. En la segunda parte narrativa, vayya'alu {וַיַּעֲל֣וּ | wa-ya-ʿă-lû} ‘y subieron’ y vayisrefu {וַיִּשְׂרְפ֥וּ | wa-yis-rə-fū} ‘y quemaron’ articulan la progresión temporal sin subordinación, aportando urgencia. El complemento instrumental ba-esh {בָּאֵשׁ | bā-ʾêš} ‘con fuego’ especifica el medio de la ejecución, reforzando el tema de venganza. |