| 34. Exégesis Lingüística El versículo abre con el vocativo doble Ierousalēm {Ἰερουσαλήμ | Ierousalḗm} ‘Jerusalén’, intensificando el lamento. El artículo hē {ἡ | hē} precede a los participios apokteinousa {ἀποκτείνουσα | apokteínousa} ‘que mata’ y lithoboloûsa {λιθοβολοῦσα | lithoboloûsa} ‘que apedrea’, que caracterizan la acción habitual de la ciudad personificada. Los objetos toùs prophḗtas {τοὺς προφήτας | toùs prophḗtas} y toùs apestalménous {τοὺς ἀπεσταλμένους | toùs apestalménous} subrayan el rechazo continuo a los mensajeros divinos. La preposición pròs autḗn {πρὸς αὐτήν | pròs autḗn} indica dirección de la violencia. El adverbio posákis {ποσάκις | posákis} introduce la frecuencia, seguido por el aoristo ēthélēsa {ἠθέλησα | ēthelēsa} que rige el infinitivo episynáxai {ἐπισυνάξαι | episynáxai}, y su objeto tà tékna sou {τὰ τέκνα σου | tà tékna sou}. La comparación hòn trópon {ὃν τρόπον | hòn trópon} con órnis tēn heautês nossián hypò tàs ptérygas {ὄρνις τὴν ἑαυτῆς νοσσιὰν ὑπὸ τὰς πτέρυγας | órnis tēn heautês nossián hypò tàs ptérygas} combina genitivo reflexivo y preposición de cobertura para enfatizar protección. La cláusula kai ouk ēthelḗsate {καὶ οὐκ ἠθελήσατε | kaí ouk ēthelḗsate} contrasta el deseo divino con la negativa humana. En la versión formal se conserva la estructura solemne y la metáfora de la gallina bajo un “manto de plumas”, mientras que en la dinámica se refuerza la cercanía al lector con “madre gallina” y “cobijar”, adaptando la construcción para enfatizar la acción del hablante frente al rechazo. |