| 6. Análisis Morfológico kai {καὶ | kaí}: y (conjunción coordinante copulativa) • elthōn {ἐλθὼν | el-thṓn}: habiendo venido (verbo • participio aoristo activo • nominativo masculino singular • función adverbial temporal ligada al sujeto implícito del verbo principal) • eis {εἰς | eis}: a (preposición con acusativo • indica dirección o destino) • ton {τὸν | tón}: el (artículo definido • acusativo masculino singular • concuerda con oîkon en género • número y caso) • oikon {οἶκον | oi-kon}: casa (sustantivo • acusativo masculino singular • complemento de la preposición eis • función de destino) • sygkalei {συγκαλεῖ | syg-ka-leî}: convoca (verbo • presente indicativo activo • tercera persona singular • acción principal del enunciado) • tous {τοὺς | toús}: los (artículo definido • acusativo masculino plural • concuerda con philous) • philous {φίλους | fí-lous}: amigos (sustantivo • acusativo masculino plural • objeto directo de sygkalei) • kai {καὶ | kaí}: y (conjunción coordinante copulativa • une objetos directos) • tous {τοὺς | toús}: los (artículo definido • acusativo masculino plural • concuerda con geitonas) • geitonas {γείτονας | geí-to-nas}: vecinos (sustantivo • acusativo masculino plural • objeto directo coordinado de sygkalei) • legōn {λέγων | lég-ōn}: diciendo (verbo • participio presente activo • nominativo masculino singular • función adverbial modal que introduce el discurso directo) • autois {αὐτοῖς | au-toîs}: a ellos (pronombre personal • dativo masculino plural • objeto indirecto • destinatario del mandato Syncharēte) • Syncharēte {Συγχάρητέ | syn-chá-rē-te}: regocijaos (verbo • aoristo imperativo pasivo • segunda persona plural • mandato dirigido a autois) • moi {μοι | moi}: conmigo (pronombre personal • dativo primera persona singular • complemento de compañía asociado a Syncharēte) • hoti {ὅτι | hó-ti}: porque (conjunción subordinante causal • introduce la razón del mandato) • heuron {εὗρον | heû-ron}: hallé (verbo • aoristo indicativo activo • primera persona singular • acción puntual completada) • to {τὸ | tó}: la (artículo definido • acusativo neutro singular • concuerda con probaton) • probaton {πρόβατον | pró-ba-ton}: oveja (sustantivo • acusativo neutro singular • objeto directo de heuron) • mou {μου | mou}: mi (pronombre personal • genitivo primera persona singular • genitivo de posesión que modifica probaton) • to {τὸ | tó}: la (artículo definido • acusativo neutro singular • concuerda con apolōlos) • apolōlos {ἀπολωλός | a-po-lō-lós}: perdida (participio perfecto activo • acusativo neutro singular • usado como adjetivo atributivo de probaton • estado resultante de extravío). |