| 29. Exégesis Lingüística kai hoi paraporeuomenoi {Καὶ οἱ παραπορευόμενοι | Kaí hoí pa-ra-po-reu-o-Mé-noi} ‘y los que pasaban’ marca un participio sustantivado con artículo para describir a los transeúntes. El verbo principal eblasphēmoun {ἐβλασφήμουν | eb-la-sphḗ-moun} ‘blasfemaban’ en imperfecto indicativo activo subraya continuidad de la injuria. La frase kinountes tas kephalas autōn {κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν | ki-noûn-tes tàs kepha-lás au-tôn} añade un participio adverbial de modo ilustrando la burla con el gesto de la cabeza. Con kai legontes {καὶ λέγοντες | kaí lé-gon-tes} se coordina otro participio antes de la interjección Ouà {Οὐὰ | Oû-à} ‘¡ay!’, intensificando el tono de mofa. La construcción ho katalyōn ton naon kai oikodomōn {ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ οἰκοδομῶν | ho ka-ta-lý-ōn tón na-ón kai oi-ko-do-mṓn} emplea dos participios coordinados para el paralelismo “destruir/edificar” del templo. Finalmente, en trisin hēmerais {ἐν τρισὶν ἡμέραις | en tri-sîn hē-mé-rais} usa el dativo de extensión temporal “en tres días”, traducido con preposición en español. |