| 10. Exégesis Lingüística La frase inicia con kai autos {καὶ αὐτὸς | kaí autós} “y él mismo”, reforzando la identidad del sujeto ante el juicio. El verbo pieitai {πίεται | píetai} en futuro medio deponente transmite un acto ineludible que recaerá sobre él. La construcción ek tou oinou tou thymou tou theou {ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τοῦ θεοῦ | ek tou oínou tou thymou tou theoû} encadena tres genitivos que intensifican el carácter divino y vehemente del juicio. El participio kekerasmenou akratou {κεκερασμένου ἀκράτου | kekerasménou akrátou} describe un vino “mezclado sin diluir”, imagen de sanción sin atenuantes. La metáfora de la copa en en tō potērīō tēs orgēs autou {ἐν τῷ ποτηρίῳ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ | en tôi potēríō tēs orgês autoû} retoma la tradición veterotestamentaria del juicio divino. El pasivo basanisthēsetai {βασανισθήσεται | basanisthḗsetai} “será atormentado” enfatiza la impotencia del condenado. La frase en pyrī kai theiō {ἐν πυρὶ καὶ θείῳ | en pyrí kai theíō} evoca la destrucción de Sodoma, subrayando el tormento total. Finalmente, enōpion tôn angelōn tôn hagiōn y enōpion tou arniou {ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου | enṓpion tôn angélōn tôn hagiṓn kai enṓpion tou arníou} señala la dimensión pública del castigo ante los ángeles santos y el Cordero, cerrando el contexto apocalíptico. |