| 12. Exégesis Lingüística El versículo inicia con la invocación Eloheinu {אֱלֹהֵינוּ | ʾĕ-lō-hê-nû}, donde el sufijo de primera persona plural enfatiza la solidaridad en la súplica. La partícula interrogativa halo {הֲלֹא | ha-lōʾ} introduce una pregunta retórica que intensifica la anticipación de la acción judicial expresada por el imperfecto tishpat {תִשְׁפָּט | tiš-paṭ}. La estructura existencial ein banu koach {אֵין בָּנוּ כֹּחַ | ʾên bā-nû kō-aḥ} subraya la total carencia de capacidad humana; el sintagma preposicional lifnei hehamon harav hazeh haba aleinu {לִפְנֵי הֶהָמוֹן הָרָב הַזֶּה הַבָּא עָלֵינוּ | lif-nê he-hā-mōn hā-rāḇ ha-zzeh ha-bāʾ ʿā-lê-nû} destaca la inminencia de la amenaza. La cláusula paralela va’anachnu lo neda mah na’aseh {וַאֲנַחְנוּ לֹא נֵדַע מַה־נַּעֲשֶׂה | wa-ʾă-naḥ-nû lōʾ nē-ḏaʿ mah na-ʿă-seh} contrapone la ignorancia humana con la autoridad divina, y la conclusión ki aleikha eineinu {כִּי עָלֶיךָ עֵינֵינוּ | kî ʿā-lê-ḵā ʿê-nê-nû} cierra con un clímax de dependencia total. |