Acts 13:39ExégesisCAT

Acts 13 : 39 Justificación | Fe | Ley
39. Exégesis Lingüística
La construcción inicial καὶ ἀπὸ πάντων ὧν οὐκ ἠδυνήθητε δικαιοῦσθαι ἐν τῷ νόμῳ Μωϋσέως {kaí apò pántōn hôn ouk ē-dunḗ-thē-te dikaioústhai en tṓ nó-mō Mōuseōs} expresa un genitivo partitivo con infinitivo pasivo dependiente de ἠδυνήθητε para subrayar la imposibilidad de alcanzar justicia bajo la ley. La conjunción καὶ vincula esta imposibilidad con la declaración de justificación que sigue. En ἐν ᾧ πᾶς ὁ πιστεύων δικαιοῦται {en hō̂i pâs ho pistéuōn dikaioûtai} el sintagma preposicional presenta a Jesús como medio exclusivo de justificación, con el participio sustantivado funcionando como sujeto universal y el verbo pasivo como predicado, enfatizando que la declaración de justicia se recibe por medio de la fe. En español se conserva el orden de contraste, medio, sujeto y predicado para mantener el énfasis teológico en Cristo y la universalidad de la fe.

Más sobre este versículo