| 8. Exégesis Lingüística El versículo abre con la expresión temporal te de epaurion {τῇ δὲ ἐπαύριον | te de epaurion} 'al día siguiente', donde el artículo en dativo femenino singular con el término adverbial epaurion funciona como dativo de tiempo y marca un nuevo episodio narrativo. Los participios aoristos exelthontes {ἐξελθόντες | exelthontes} 'al salir' y eiselthontes {εἰσελθόντες | eiselthontes} 'al entrar' son participios circunstanciales que expresan acciones previas o casi simultáneas a los verbos principales, típicos en narración de viajes. El verbo finito inicial elthomen {ἤλθομεν | elthomen} 'fuimos' se construye con la preposición eis y el acusativo Kaisareian {Καισάρειαν | Kaisareian}, indicando el destino geográfico. A continuación, otra construcción con eis introduce el lugar concreto: eis ton oikon Philippou {εἰς τὸν οἶκον Φιλίππου | eis ton oikon Philippou}, donde el genitivo Philippou señala la casa como pertenencia de Felipe. La aposición tou euangelistou ontos ek tōn hepta {τοῦ εὐαγγελιστοῦ ὄντος ἐκ τῶν ἑπτὰ | tou euangelistou ontos ek tōn hepta} identifica a Felipe por su oficio y su pertenencia al grupo de siete servidores, mediante ek más genitivo partitivo. El segundo verbo, emeinamen {ἐμείναμεν | emeinamen} 'nos quedamos', culmina la progresión espacial y va acompañado de par autō {παρʼ αὐτῷ | par autō}, expresión que indica permanencia junto a alguien. En español, los participios se han traducido con infinitivos precedidos de "al", y la aposición genitiva se ha convertido en aposición explicativa para facilitar la lectura. |