| 32. Exégesis Lingüística El versículo abre con la interjección idou {ἰδοὺ | i-doú} 'he aquí', que introduce solemnemente una declaración importante. La secuencia verbal erchetai hōra {ἔρχεται ὥρα | ér-khe-tai hṓ-ra} 'viene la hora' seguida de elēlythen {ἐλήλυθεν | e-lḗ-lü-then} 'ha llegado' combina presente y perfecto para expresar inminencia y certeza consumada de un mismo momento decisivo. La conjunción hina {ἵνα | hína} introduce una oración subordinada de propósito o resultado, cuyo núcleo es el aoristo pasivo subjuntivo skorpisthēte {σκορπισθῆτε | skor-pis-thê-te} 'seáis dispersados', que sugiere una dispersión repentina y total. El pronombre distributivo hekastos {ἕκαστος | hé-kas-tos} 'cada uno' junto con la frase preposicional eis ta idia {εἰς τὰ ἴδια | eis tà í-di-a} 'a lo propio de cada uno' subraya la respuesta individual de los discípulos dentro de un mismo destino colectivo. La forma compuesta kamē {κἀμέ | ka-mé} 'y a mí' enlaza la acción de abandonar con la persona de Jesús, mientras que aphēte {ἀφῆτε | a-phê-te} en subjuntivo, coordinado implícitamente con skorpisthēte bajo hina, presenta el abandono como parte del mismo desenlace profético. La cláusula contrastiva kai ouk eimi monos hoti ho patēr met’ emou estin {καὶ οὐκ εἰμὶ μόνος ὅτι ὁ πατὴρ μετʼ ἐμοῦ ἐστιν | kaí ouk ei-mì mó-nos hó-ti ho pa-tḗr met' e-moû é-stin} organiza un fuerte contraste: la coordinación kai une la negación de la soledad (ouk eimi monos) con la causa introducida por hoti, donde ho patēr {ὁ πατήρ | ho pa-tḗr} 'el Padre' ocupa posición enfática como sujeto de estin y la preposición met’ con genitivo emou {ἐμοῦ | e-moû} 'conmigo' señala la compañía constante. En español se conserva la progresión temporal (viene / ha llegado) y la tensión entre abandono humano y presencia divina mediante una estructura que mantiene la subordinación de propósito y el contraste introducido por “pero”. |