| 19. Análisis Morfológico kai {καὶ | kaí}: y (conjunción de coordinación • une este enunciado con el anterior) • heteros {ἕτερος | hé-te-ros}: otro (adjetivo • nominativo masculino singular • usado como sustantivo • función: sujeto de la oración) • eipen {εἶπεν | eî-pen}: dijo (verbo • aoristo activo indicativo • tercera persona singular • acción puntual pasada • introduce el discurso directo) • zeuge {Ζεύγη | Zeû-gē}: yuntas (sustantivo colectivo • acusativo neutro plural • función: objeto directo de ἠγόρασα) • boon {βοῶν | bo-ôn}: de bueyes (sustantivo • genitivo masculino plural • función: genitivo de composición que especifica de qué son las yuntas) • egorasa {ἠγόρασα | ē-gó-ra-sa}: compré (verbo • aoristo activo indicativo • primera persona singular • acción puntual pasada • rige objeto directo en acusativo) • pente {πέντε | pén-te}: cinco (adjetivo numeral cardinal indeclinable • modifica a Ζεύγη en función cuantitativa) • kai {καὶ | kaí}: y (conjunción de coordinación • une acciones del mismo sujeto) • poreuomai {πορεύομαι | po-reú-o-mai}: voy (verbo • presente medio indicativo • deponente • primera persona singular • acción actual o inminente de desplazamiento) • dokimasai {δοκιμάσαι | do-ki-má-sai}: probar (verbo • infinitivo aoristo activo • acción puntual vista globalmente • función: infinitivo de propósito que complementa a πορεύομαι) • auta {αὐτά | au-tá}: ellos (pronombre personal • acusativo neutro plural • función: objeto directo del infinitivo δοκιμάσαι • referido a Ζεύγη βοῶν) • erotō {ἐρωτῶ | e-ro-tô}: ruego (verbo • presente activo indicativo • primera persona singular • expresa petición cortés y continua) • se {σε | se}: a ti (pronombre personal • acusativo segunda persona singular • función: objeto directo de ἐρωτῶ) • ekhe {ἔχε | é-khe}: ten (verbo • presente activo imperativo • segunda persona singular • mandato que pide una actitud continua) • me {με | me}: a mí (pronombre personal • acusativo primera persona singular • función: objeto directo de ἔχε) • pareitetemenon {παρῃτημένον | pa-rē-i-tē-mé-non}: excusado (verbo en forma de participio • perfecto medio/pasivo • acusativo masculino singular • en concordancia con με • función: complemento predicativo del objeto • describe el estado solicitado para el hablante) |