| 26. Exégesis Lingüística El versículo comienza con la partícula de {δὲ | dè} que introduce un ligero contraste con la escena previa. El sujeto explícito hoi mathētai {οἱ μαθηταί | hoí mathētai} “los discípulos” está al inicio, proporcionando el foco temático. El participio aoristo idontes {ἰδόντες | idóntes} 'habiendo visto' funciona como circunstancial temporal y causal, previo al verbo principal etarachthēsan {ἐταράχθησαν | etaráchthēsan} “se turbaron”. El pronombre auton {αὐτόν | autón} “a él” es objeto directo de “ver” y se refiere a Jesús caminando sobre el agua. La frase preposicional epi tēs thalassēs {ἐπὶ τῆς θαλάσσης | epí tēs thalássēs} “sobre el mar” depende de peripatounta {περιπατοῦντα | peripatounta} “caminando”, formando una construcción participial que describe la acción sobrenatural percibida. La voz pasiva de etarachthēsan indica que los discípulos fueron sobrecogidos por el impacto de lo que vieron. El participio legontes {λέγοντες | légontes} “diciendo” introduce el contenido verbal, seguido de la oración directa hoti phantasma estin {ὅτι Φάντασμά ἐστιν | hóti phántasma estin} “que es un fantasma”, donde phantasma actúa como predicado nominativo. La cláusula final kai apo tou phobou ekraxan {καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν | kaí apó tou phóbou ékraxan} coordina con el verbo principal mediante kai; la preposición apo con genitivo expresa causa (“a causa del miedo”), y ekraxan intensifica la reacción física de pánico. La secuencia de participios más verbo finito permite mostrar la percepción, interpretación errónea y reacción emocional como un flujo casi simultáneo. |