| 11. Exégesis Lingüística La oración se estructura en dos cláusulas paralelas coordinadas por la conjunción adversativa ἀλλὰ {alla | allà} ‘sino’, cada una con un participio sustantivado en nominativo: τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα {to eiserchomenon eis to stoma | to eiserkhómenon eis tò stóma} ‘lo que entra en la boca’ y τὸ ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος {to ekporeuomenon ek tou stomatos | tò ekporeuómenon ek toû stómatos} ‘lo que sale de la boca’, funcionando como sujeto del verbo κοινόῖ {koinoi | koinôî} ‘contamina’. El acusativo τὸν ἄνθρωπον {ton anthropon | tòn ánthrôpon} indica al receptor de la acción. El demostrativo τοῦτο {touto | toûto} ‘esto’ enfatiza la segunda cláusula antes de la repetición verbal, subrayando que la impureza verdadera procede del interior, no de lo externo. |