| 27. Exégesis Lingüística El versículo inicia con la cláusula final hina dè mē skandalizōmen autoús {ἵνα δὲ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτούς | hína dè mḕ skan-da-lí-sō-men au-toús}, donde la conjunción de propósito hina y la partícula negativa mē en subjuntivo expresan la intención de evitar ofuscación o tropiezo. La secuencia de participio más imperativo poreutheis eis thálassan bále ágkistron {πορευθεὶς εἰς θάλασσαν βάλε ἄγκιστρον | po-reu-theîs éis thá-las-san bá-le ág-kis-tron} marca una circunstancia temporal (“al ir”) seguida de un mandato directo. El sintagma kai ton anabánta prōton ichthýn áron {καὶ τὸν ἀναβάντα πρῶτον ἰχθύν ἆρον | kaí tòn a-na-bán-ta pró-ton ich-thýn â-ron} configura el objeto del imperativo mediante artículo, participio y sustantivo para indicar “el primer pez que sube”. A continuación, el participio causativo anoíxas to stóma autoû heureseis statera {ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ εὑρήσεις στατῆρα | a-noí-xas tò stó-ma au-toû heu-ré-seis sta-tê-ra} enlaza la acción de abrir con el futuro indicativo que anuncia el hallazgo. La cláusula final ekeînon labṓn dòs autoîs antì emoû kai soû {ἐκεῖνον λαβὼν δὸς αὐτοῖς ἀντὶ ἐμοῦ καὶ σοῦ | e-keî-non la-bṓn dòs au-toîs àn-ti e-moû kaí soû} vincula participio e imperativo, y la preposición antì con genitivo introduce la idea de pago sustitutorio. En español, los participios circunstanciales se convierten en expresiones “al {verbo}” y la secuencia ordinal se traduce como “el primer pez” para conservar claridad y énfasis narrativo. |