| 7. Exégesis Lingüística La instrucción se abre con el imperativo aoristo apodote {ἀπόδοτε | apó-do-te} 'pagad, devolved', que presenta la acción como obligación global dirigida al grupo en segunda persona plural. El dativo pasi {πᾶσι | pâ-si} 'a todos' marca el alcance universal de los destinatarios, mientras que la frase tas opheilas {τὰς ὀφειλάς | tàs o-phei-lás} funciona como objeto directo general que abarca toda clase de deudas u obligaciones. A partir de allí, Pablo desarrolla una serie de estructuras distributivas paralelas dativo + acusativo: τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον {τῷ τὸν φόρον τὸν φόρον | tôi tòn phó-ron tòn phó-ron}, τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος {τῷ τὸ τέλος τὸ τέλος | tôi tò té-los tò té-los}, τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον {τῷ τὸν φόβον τὸν φόβον | tôi tòn phó-bon tòn phó-bon}, τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμήν {τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμήν | tôi tḕn ti-mḕn tḕn ti-mḗn}. Cada dativo introduce al destinatario específico ("a quien...") y cada acusativo, repetido con artículo y sustantivo, precisa aquello que se debe entregar (impuesto, tasa, respeto, honor). La repetición enfática del sustantivo en acusativo subraya la correspondencia estricta entre tipo de obligación y pago adecuado. En la traducción formal se preserva la secuencia de miembros breves coordinados, mientras que en la dinámica se hacen explícitas las relaciones implícitas de deber ("a quienes deban...") para que el valor distributivo de los dativos resulte claro en español contemporáneo. |