| 19. Exégèse Linguistique Le vav consécutif de vayomer {וַיֹּ֤אמֶר | way-yōmer} assure la continuité narrative. Le titre rav-shaqeh {רַב־שָׁקֵ֔ה | rav-šāqê}, introduit en tête, manifeste l’autorité du messager dans le protocole assyrien. L’impératif ʾimrû-nā {אִמְרוּ־נָ֖א | ʾimrû-nā} indique une requête polie. L’énumération ha-melekh ha-gadol melekh ʾAššûr {הַמֶּ֤לֶךְ הַגָּדוֹל֙ מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֔וּר | ham-meleḵ hag-gāḏōl meleḵ ʾAššûr} renforce la suprématie royale. La formule kōh-ʾāmar {כֹּֽה־אָמַ֞ר | kōh-ʾāmar} caractérise l’autorité impériale. La question mah hab-biṭṭāḥôn haz-zeh ʾăšer bāṭaḥtā {מָ֧ה הַבִּטָּחוֹן֛ הַזֶּ֖ה אֲשֶׁ֥ר בָּטָֽחְתָּ | mā hab-biṭṭāḥôn haz-zeh ʾăšer bāṭaḥtā} invite à juger l’assurance d’Ézéchias face au défi assyrien. |