| 5. Análisis Morfológico zēlōsantes {ζηλώσαντες | zē-lō-san-tes}: habiendo tenido celos (verbo • aoristo participio activo nominativo masculino plural • función circunstancial de causa asociada al sujeto) • de {δὲ | de}: pero (conjunción coordinante adversativa de contraste suave) • hoi {οἱ | hoi}: los (artículo definido nominativo masculino plural • función de marcador del sujeto) • Ioudaioi {Ἰουδαῖοι | I-ou-daî-oi}: judíos (sustantivo nominativo masculino plural • función de sujeto de los verbos ethoruboun y ezētoun) • kai {καὶ | kai}: y (conjunción coordinante copulativa que enlaza acciones sucesivas) • proslabomenoi {προσλαβόμενοι | pros-la-bó-me-noi}: habiendo tomado consigo (verbo • aoristo participio medio nominativo masculino plural • función circunstancial de medio o acompañamiento del sujeto) • tōn {τῶν | tōn}: de los (artículo definido genitivo masculino plural • función de marcar el complemento en genitivo) • agoraion {ἀγοραίων | a-go-raí-ōn}: de la plaza • del mercado (sustantivo genitivo masculino plural • función de complemento en genitivo de procedencia o pertenencia social) • andras {ἄνδρας | án-dras}: hombres (sustantivo acusativo masculino plural • función de objeto directo lógico de proslabomenoi) • tinas {τινάς | ti-nás}: a algunos (pronombre indefinido acusativo masculino plural • función determinante de andras) • ponērous {πονηρούς | po-nē-roús}: malvados (adjetivo acusativo masculino plural • función de modificador calificativo de andras) • kai {καὶ | kai}: y (conjunción coordinante copulativa) • ochlopoēsantes {ὀχλοποιήσαντες | och-lo-po-ē-san-tes}: habiendo provocado alboroto (verbo • aoristo participio activo nominativo masculino plural • función circunstancial de modo) • ethoruboun {ἐθορύβουν | e-tho-rý-boun}: agitaban • perturbaban (verbo • imperfecto indicativo activo tercera persona plural • acción continua sobre la multitud) • tēn {τὴν | tēn}: la (artículo definido acusativo femenino singular • marca el complemento directo) • polin {πόλιν | pó-lin}: ciudad (sustantivo acusativo femenino singular • función de objeto directo de ethoruboun) • kai {καὶ | kai}: y (conjunción coordinante copulativa) • epistantes {ἐπιστάντες | e-pi-stán-tes}: habiéndose presentado (verbo • aoristo participio activo nominativo masculino plural • función circunstancial de tiempo o sucesión) • tē {τῇ | tē}: a la (artículo definido dativo femenino singular • marca complemento de lugar) • oikiai {οἰκίᾳ | oi-kí-ai}: casa (sustantivo dativo femenino singular • función de complemento de lugar con matiz locativo) • Iasonos {Ἰάσονος | Iá-so-nos}: de Jasón (nombre propio genitivo masculino singular • función de complemento de posesión de oikiai) • ezētoun {ἐζήτουν | e-zē-toun}: buscaban (verbo • imperfecto indicativo activo tercera persona plural • acción continua o repetida) • autous {αὐτούς | au-tús}: a ellos (pronombre personal acusativo masculino plural • función de objeto directo de ezētoun • refiriéndose a Pablo y sus compañeros) • proagagein {προαγαγεῖν | pro-a-ga-geîn}: llevar delante (verbo • aoristo infinitivo activo • función de infinitivo de propósito dependiente de ezētoun) • eis {εἰς | eis}: a • hacia (preposición con acusativo que indica movimiento hacia un destino) • ton {τὸν | ton}: el (artículo definido acusativo masculino singular • marca el complemento de la preposición eis) • dēmon {δῆμον | dē-mon}: asamblea • pueblo reunido (sustantivo acusativo masculino singular • función de término de la preposición eis • destino del movimiento). |