| 5. Exégesis Lingüística El versículo se introduce con vayomer {וַיֹּאמֶר | way-yō-mer} como marca de continuidad narrativa previa a la orden divina. El imperativo ’avor {עֲבֹר | ʿă-ḇōr} combinado con lifnei ha-’am {לִפְנֵי הָעָם | li-p̄-nē hā-ʾām} señala la dimensión pública de la instrucción. La construcción wə-qaḥ ’itteka mizziqnē Yisra’el {וְקַח אִתְּךָ מִזִּקְנֵי יִשְׂרָאֵל | wə-qaḥ ʾit-te-ḵā mi-ziq-nē yis-rā-ʾēl} articula la legitimación mediante testigos. La cláusula relativa ūmatteka ’ăšer hikiṭṭā bô {וּמַטְּךָ אֲשֶׁר הִכִּיתָ בּוֹ | ū-mat-te-ḵā ʾă-šer hi-ki-ṭā bō} retoma el acto anterior sobre el río, reforzando la continuidad del poder divino. Finalmente, qaḥ bə-yādeka wə-hālakṯā {קַח בְּיָדְךָ וְהָלַכְתָּ | qaḥ bə-yā-de-kā wə-hā-lā-ḵ-tā} cierra con la coordinación de tomar y avanzar, enfatizando la obediencia activa. |