| 26. Exégesis Lingüística El versículo inicia con dos verbos consecutivos en wayyiqtol: vayelekhu {וַיֵּלְכוּ | way-yē-lə-ḵû} 'anduvieron' y vayavo’u {וַיָּבֹאוּ | way-yā-ḇō-ʾû} 'llegaron', configurando continuidad narrativa. La acumulación de objetos directos—el Mosheh, ve’el Aharon y ve’el kol ʿadat bnei Yisrael {אֶל מֹשֶׁה וְאֶל אַהֲרֹן וְאֶל כָּל עֲדַת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל | ʾel mō-šeh wə-ʾel ʾa-ha-rōn wə-ʾel kol ʿă-dat bə-nê yis-rā-ʾēl}—mediante vav refuerza el alcance colectivo. La indicación espacial en 'midbar Paran Kadesha' delimita el contexto geográfico. El Hifil vayashivu {וַיָּשִׁיבוּ | way-yā-šî-ḇû} 'dieron respuesta', junto con otam davar {אוֹתָם דָּבָר | ʾō-tām dā-ḇār} y la reiteración de ve’et {וְאֶת־ | wə-ʾet} ante kol ha’edah {כָּל הָעֵדָה | kol hā-ʿê-dā(h)}, enfatiza la transmisión del mensaje. Finalmente, vayare’um {וַיַּרְא֖וּם | way-yar-ʾûm} 'mostraron' vincula la acción con la exhibición de et peri ha’aretz {אֶת פְּרִי הָאָרֶץ | ʾet pərî hā-ʾā-reṣ}, presentando evidencia tangible. Esta construcción subraya tanto la formalidad del reporte como la demostración material de los resultados. |