Romans 16:7ExégesisCAT

Romans 16 : 7 Comunión | Apostolado | Reconocimiento
7. Exégesis Lingüística
El versículo se organiza alrededor del imperativo aspasasthe {ἀσπάσασθε | aspásasthe} 'saludad', dirigido a toda la congregación romana, seguido por los objetos directos Andronikon kai Iounian {Ἀνδρόνικον καὶ Ἰουνίαν | Andrónikon kaí Iounían}. La construcción tous syngeneis mou kai synaichmalotous mou {τοὺς συγγενεῖς μου καὶ συναιχμαλώτους μου | toús syngeneîs mou kaí synaikhmalṓtous mou} coordina dos tipos de relación, de parentesco y de sufrimiento compartido, ambas definidas por el genitivo posesivo mou {μου | mou}. El pronombre relativo hoitines {οἵτινες | hoítines} introduce una primera oración relativa que caracteriza a la pareja como episemoi en tois apostolois {ἐπίσημοι ἐν τοῖς ἀποστόλοις | epísēmoi en toîs apostólois}, donde el adjetivo en nominativo funciona como atributo y la preposición en {ἐν | en} con dativo marca el grupo dentro del cual son reconocidos. Una segunda relativa, hoi kai pro emou gegonan en Khristō {οἳ καὶ πρὸ ἐμοῦ γέγοναν ἐν Χριστῷ | hoi kaí prò emoû gégonan en Khristō}, añade el matiz temporal de anterioridad respecto a Pablo mediante la preposición pro {πρὸ | prò} con genitivo, y describe su existencia previa 'en Cristo' como esfera de fe y unión espiritual. En español se mantiene el orden básico de los elementos, con comas y repetición de pronombres relativos para conservar la claridad de las relaciones y el énfasis en el honor que Pablo otorga a Andrónico y Junia.

Más sobre este versículo