| 12. Exégèse Linguistique Le verset débute par vayomer {וַיֹּאמֶר | way-yō-mer} 'et il dit', vav consécutif marquant l’enchaînement narratif vers le discours direct. Le cohorteatif Hif‘il aḥūdāh-nāʾ {אָחוּדָה־נָא | ʾā-ḥū-ḏāh-nāʾ} exprime l’intention de Samson et une sollicitation polie. La condition est introduite par l’infinitif constructus Hif‘il im-hagged {אִם־הַגֵּד | ʾim-hag-gēd} et l’imparfait tagidu {תַגִּידוּ | ta-gî-dū}, formant une subordonnée conditionnelle. L’expression temporelle shivat yemei hamishteh {שִׁבְעַת יְמֵי הַמִּשְׁתֶּה | ši-ḇaʿat yə-mê ḥam-miš-tê} circonscrit la durée du défi. La coordination umetzatem wenatati {וּמְצָאתֶם וְנָתַתִּי | û-mə-ṣāʾe-tem wə-nā-ta-ti} relie l’accomplissement de la condition à la promesse, et l’énumération sheloshim sedinim usheloshim khalifot begadim {שְׁלֹשִׁים סְדִינִים וּשְׁלֹשִׁים חֲלִיפֹת בְּגָדִים | šə-lō-šîm sə-ḏî-nîm û-šə-lō-šîm ḥă-li-fōṯ bə-ḡā-dîm} conclut sur l’idée d’une récompense abondante. |