| 10. Exégesis Lingüística El versículo comienza con el vav consecutivo vayikhar {וַיִּֽחַר־ | wa-yyi-ḥar} “se desató”, que introduce la cláusula principal. El sintagma af yah-WEH {אַף יְהוָה | ap Yə-hō-wāh} “la ira del SEÑOR” funciona como sujeto de la indignación. La secuencia be-u-ZA va-ya-KKE-hu {בְּעֻזָּה וַיַּכֵּהוּ | bə-ʿuz-zāh wa-yak-ke-hu} “contra Uza lo golpeó” establece la acción directa. La cláusula relativa a-SHER-sha-LAKH ya-DO al-ha-a-RON {אֲשֶׁר־שָׁלַח יָדוֹ עַל־הָאָר֑וֹן | ʾă-šer šā-laḥ yā-ḏōw ʿal hā-ʾā-rōn} “cuando extendió su mano hacia el arca” señala la causa. La conjunción va-ya-MAT shaM lif-NEI {וַיָּ֥מָת שָׁ֖ם לִפְנֵ֥י | wa-yā-māṯ šām lif-nê} “pereció allí ante” introduce el resultado y destaca la presencia divina. Finalmente, e-lo-HIM {אֱלֹהִֽים | ʾĕ-lō-hîm} subraya la autoridad suprema de Dios en una estructura causal-consecutiva. |